Wim Altena

Witte Pasen

Voor de 2e dag achtereen is het buiten helemmal wit als ik op sta. Toch vreemd met pasen. Ik kijk inmiddels echt uit naar de lente , omdat zon en warmte de wereld toch altijd een beetje vrolijker lijken te maken. Op zich is er voor mij geen reden om niet vrolijk te zijn , want tot nu toe gaat het herstel na de transplantatie nog steeds voorspoedig. Weliswaar zakt het creatinine gehalte niet veel verder meer , maar met een score tussen de 180 en 190 ben ik best tevreden. Gelukkig is Arie inmiddels ook weer uit het ziekenhuis , weliswaar nog wel met een antibiotica kuur om de onsteking tegen te gaan . Dat wasd toch wel even schrikken die plotselinge opnamen van hem. Ook weer zo'n moment waar op je je realiseert dat mijn herstel alleen maar belangrijk is als het met hem ook goed gaat.

Ik merk wel dat ik nog erg veel bezig ben met de transplantatie en alles wat daar bij hoort. Dat heeft natuurlijk ook nog te maken met de hoge controle frequentie in het ziekenhuis. Waarschijnlijk wordt die morgen terug gebracht naar 1x per week , zodat daar ook weer wat ruimte ontstaat. Morgen wordt op de dagbehandeling ook de stent die een tijdelijke extra verbinding vormt tussen mijn blaas en mijn nier er uit gehaald. Eigenlijk is dat het moment waarover ik voor de transplantatie steeds dacht: "Als ik maar eenmaal zover ben" . Zo ga ik dat morgen dan ook maar benaderen.

Ons huis is tijdens de Pasen gezellig vol , omdat ook Lisa en Tante Joke er zijn. Bas is te druk met zijn nieuwe baantje bij de Hoge Hei , dus die kon er helaas niet bij zijn.

Kiki heeft inmiddels een mini fietsenrekje , omdat haar eerste melktandje er eindelijk , met een beetje hulp van Dirk , uit is. Dat zal nu wel snel gaan!

Arie opgenomen in UMC

Gisteren schreef ik dat ik me realiseer dat alles nog kwetsbaar is. Vandaag wordt dat nogmaals bevestigd.

Immers gisteravond is Arie plotseling weer opgenomen in het UMC met het verdacht op een bacteriele infectie. Niet meteen aanleiding voor grote paniek , maar wel erg vervelend voor hem. Toen ik hem vanochtend aan de lijn had klonk hij overigens behoorlijk opgewekt. Hij voelde zich ook al weer een stuk beter dan gisteren toen hij pittige koorts had. Inmiddels zijn er allerlei onderzoeken gedaan en is het even wachten op de uitslagen.

Goed is wel om te constateren dat de nefrologen inhet UMC geen enkel risico nemen en vrij snel tot opname overgaan. Blijft dat het een tegn vallhet herstelproces is.

Vanmiddag ga ik snel even op bezoek

Controle

Gisteren weer op controe geweest bij Dr van Reekum. Alles ziet er nog steeds goed uit. Op 25 maart wordt door de uroloog op de dagbehandeling de stent verwijderd die nu nog als extra slot op de deur mijn nier met de blaas verbindt.Dat gebeurd via de plasbuis , echt iets om naar uit te kijken dus!

Arie was ook in het UMC , samen met Tiny , we hebben dus gezellig koffie gedronken en enbroodje gegeten. We werden ook nog verrast door Hans , die bij Arie op de kamer heeft gelegen. Hij had via zijn zoon allerlei tennisspullen voor ons geregeld.

AAn het eind van de middag belde van Reekum nog met de nieuwe bloeduitslagen. Voor het eerst was mijn creatinine marginaal gestegen ( 190 ) . Dat valt dan toch even tegen. Maandag kijken we op de controle of dit zich doorzet en bepalen we welke maatregelen eventueel genomen moeten worden. geen reden voor paniek dus , maar het geeft wel aan dat het nog allemaal kwetsbaar is.

Ik breng mijn tijd veel door met lezen. De Grishams , Mankells en Nesbo's vliegen er door. Niet te zware stuff dus , maar lekker ontspannend!

Toekomst

Ik ben inmiddels een dag of 10 uit het ziekenhuis en het gaat heel erg goed met me. Ik voel me al zoveel beter dan voor de transplantatie , dat dat bijna niet te bevatten is. Er zit dan ook nog wel steeds een waarschuwend stemmetje in mijn hoofd dat zegt rekening te houden met wat tijdelijke tegenslag. Verder is het overigens : Pluk de dag!

Stteds meer begin ik me overigens ook te realiseren dat ik behoorlijk ziek ben geweest en dat hoewel ik veel dingen ben blijven doen , de aftakeling toch al behoorlijk bezig was. Dat blijkt met name ook uit het feit dat ik me nu kort na een operatie met een pittige algehele narcose al zoveel beter voel. Een gevoel wat bijna niet uit te leggen is.

Voor mijzelf heb ik de maand maart greserveerd om "niets te doen ". In april wil ik langzaam aan weer eens wat zaken opgaan pakken die met mijn toekomst te maken hebben.

Woensdag was Arie met Joke en Tiny op de koffie in Oudewater. Dat was erg gezellig! Fijn ook om hem naar een week weer even te zien. Gelukkig gaat het met hem ook steeds beter.

Gisteren was ik op controle in het UMC. Ik werd opgevangen door Anne , de co-assistente waar ik het in een van de eerdere blogs over heb gehad. Zij had gezien dat ik een afspraak had en wilde even horen hoe het nu allemaal gaat. Erg attent. De controle werd gedaan door Dr van Reekum en zij was erg tevreden. Creatinine zit inmiddels op 180 , dus dat gaat lekker. Ik mag van haar stoppen met het meten van mijn urine productie dus het gezeul met urineflessen is ook over! Wel heeft ze me extra bloeddruk medicatie voor geschreven  omdat ze de bloeddruk nog iets verder omlaag wil brengen. OOk is er bloed afgenomen voor een DNA onderzoek naar de mogelijke a typische HUS , die de oorzaak zou kunnen zijn geweest van alle ellende. Dat onderzoek wordt gedaan in de Radboud in Nijmegen. Kan overigens maanden duren voor dat ik daar iets van hoor.

Lisa en Bas worden steeds zekerder over de vervolgstudie die ze willen gaan doen na de HAVO. Bas kiest voor HBO Sport , Management en Gezondheid. Lisa  lijkt nu vrij zeker te gaan voor HBO Pedagogiek. Alleen in welke plaats ze willen studeren daar zijn ze nog niet uit. Ik denk dat ze zich sowieso op meedere plaatsen moeten inschrijven om zeker van plaatsing te zijn. O ja , en eerst natuurlijk met succes het eindexamen afronden!

De Transplantatie , een relaas ( deel 3 )

Relatief goed geslapen vannacht , misschien zelfs wel 6 uur! Gisteravond een korte wandeling door Oudewater gemaakt . Dat ging prima!

MAANDAG 25 FEBRUARI

Om een uur of 5 wordt ik wakker. Er loopt iemand achter mijn bed langs. Eerst denk ik nog dat het een verpleegster is die een controle komt doen. Maar als die persoon de gordijnen opentrekt en naar buiten gaat zitten kijken weet ik dat er iets niet klopt. Ik kijk naar het bed rechts van me , maar Sjaak ligt heerlijk te ronken. Ik bel voor de verpleegster , en spreek de onbekende persoon aan. Als ik hem vraag wat hij komt doen , zegt ie dat hij hier moet zijn. Ik zeg: "Kijk eens in de bedden , volgens mij zijn ze allenei bezet ". Net zo snel als hij gekomen is verdwijnt de indringer weer naar de gang! Later blijkt het om een patient te gaan die de hele nacht heeft lopen spoken en die uiteindelijk , met bewaking , op een kamer gehouden moet worden. Je maakt wat mee in zo'n ziekenhuis. Omdat Sjaak inmiddels ook wakker is praten we de tijd totdat hij naar de OK moet samen maar vol. Als hij iets voor achten opgehaald wordt is het tijd om bij mij de urinecatheter te verwijderen. Vanaf dat moment moet ik zelf weer plassen en dat is een genot kan ik je vertellen! Er zit alleen nog maar 1 wonddrain in mijn lijf en ik krijg toestemming om te douchen. Ook al zo'n simpel genot! Snel naar Arie wandelen want ik heb natuurlijk een verhaal!

In de loop van de ochtend komt de zaalarts langs en die heeft het erover dat we langzaam maar is na moeten gaan denken over het moment van naar huis gaan. Later komt de nefrologe van Reekum en die is veel gedecideerder. "Morgen naar huis , samen met je broer ! ". Dat is zeker een dag of drie eerder dan waar ik vanuit was gegaan. Ook "de oude baas " Hene komt 's middags nog langs en geeft aan geen enkel probleem te zien voor ontslag op dinsdag.

Kreatinine is inmiddels gezakt naar 215 en ik voel me geweldig. Die nacht slaap ik voor het eerst goed!

DINSDAG 26 FEBRUARI

Dit gaat een hele lange dag worden. 's Ochtends blijkt dat mijn kreatinine voor het eerst niet verder is doorgedaald , ook blijft er nog steeds vocht uit de wonddrain lopen. De zaalarts wil dan ook nog geen beslissing nemen over ontslag. Eerst moet er nog een echo gedaan worden en moet er een analyse van het wond vocht komen. Het vocht blijkt urine te zijn een dat zou kunnen duiden op een lekkage.

Als Arie om half twaalf naar huis gaat , kan ik dus niet mee. Het afscheid is emotioneel. We hebben zoveel samen gedaan de laatste tijd , zijn zoveel samen geweest dat het heel vreemd is dat we nu uit elkaar getrokken worden.

Ik probeer rationeel te doen door te zeggen dat als er complicaties zijn ik liever in het ziekenhuis blijf. Maar in mijn hart wil ik maar 1 ding en dat is naar huis!

Voor mij begint nu het lange wachten. Eerst op de echo , dan op de uitslag daarvan. Honderd duizend gedachten gaan door mijn hoofd en ze zijn niet allemaal positief. Om 16.00 uur staat de zaalarts plotseling weer voor mijn bed en zij spreekt het verlossende woord. Ik bel Karina om het goede nieuws te vertellen en breek plotseling volledig. Over spanning gesproken!

Om 19.00 uur  komen we thuis aan. Karina heeft nog tijd gevonden om het huis zowel binnen als buiten te versieren. Geweldig! Een kwartiertje later zit ik met koffie en gebak op de bank. Ik realiseer me dat het nog geen week geleden is dat ik nog aan dit avontuur moest beginnen samen met Arie. Wat is er in die week niet allemaal met ons , maar ook met Tiny , Yvette , Joke en Karina gebeurd. Het is onwaarschijnlijk maar toch waar!

's Avonds belt er een vriendin die niet verwacht had mij al thuis te treffen. Ze zegt : "Wim  , je klinkt anders! Nee je klinkt weer als vroeger ! De vermoeidheid is uit je stem" . Prachtig toch!

Ik wil afsluiten met een opmerking over het verplegend personeel van de afdeling C2 West van het UMC. Wat een geweldige club mensen! Zij verdienen heel veel respect!

De Transplantatie , een relaas ( deel 2)

Vanacht heb ik voor het eerst wat rustiger geslapen. Ik denk echt dat dat komt door het wegschrijven van emoties op dit weblog. Het helpt mij dus ! Als mensen het relaas te persoonlijk vinden , dan moeten ze het maar over slaan.

DONDERDAG 21 FEBRUARI

Veel geslapen heb ik niet die nacht op de RECOVERY . Er was ook zoveel om over na te denken! Het eerste wat mij die ochtend opvalt is dat de sfeer op de afdeling anders is. Was die tijdens de avond - en nacht shift nog uitstekend en positief , nu zit er een ploegje dat het voortdurend over problemen heeft. En dat terwijl het veel minder druk is op de afdeling . Naast mij ligt er slechts 1 man! Terwijl men , zit koffie te drinken , wordt er volop geklaagd over de onderbezetting . Men steunt elkaar ook in zelf beklag , en er is niemand die in staat is daar uit los te komen. Ik mis Ed! Als ik mdit zo lig te overdenken , constateer ik tevreden dat de manager in mij ook al weer wakker is! Als eerste die ochten bel ik Karina , die aangeeft de nacht ook redelijk te zijn door gekomen. Vervolgens bel ik naar Lisa en Bas , met als voornaamste doel hun gerust te stellen ! Ik hoef geen rol te spelen want ik voel me ook goed. Nauwelijks pijn en een gezonde eetlust. Ik mag beschuit met kaas eten , heerlijk! Later blijkt dat een vergissing , maar goed toen zaten ze er al in. Rond een uur of 10 komen de mensen van C2 west mij halen om me naar de afdeling te brengen . Onderweg vraag ik of ze me eerst even naar de kamer van Arie willen rijden . Dat is geen probleem. Ja , en dan zie ik mijn broer terug. Een zeer emotioneel moment , met weinig woorden , maar we voelen allebei dat dit heel bijzonder is. Een half uurtje liggen we bed aan bed en dat is fantastisch.Wat ook fantastisch is zijn de bloeduitslagen. Het kreatine gehalte in mij bloed is fors aan het dalen. Van 960 voor de operatie naar 650 nu al , met andere woorden de nier van Arie doet het ook in mijn lijf geweldig.

De rest van de dag gaat in een roes voorbij. Er komt veel bezoek en ik heb voldoende energie om dat aan te kunnen. Kort voor het einde van de bezoek tijd komen ook Rita en Rene met Lisa en Bas  nog binnen vallen. ( zie ook weblog bijdrage Lisa van enige dagen geleden ). Ik ben erg blij mijn 2 oudste kinderen te zien. Ik zie dat Lisa snel een deal met Karina maakt om het komende weekend naar Oudewater te komen. Karina vertrekt dan  , om thuis tante Marjon af te lossen die vandaag de kleintjes heeft opgevangen.

VRIJDAG 22 FEBRUARI

Na weer een "korte "nacht , mag ik nu legaal ontbijten met beschuitjes en kaas ! Na de verzorging wordt ik naar radiologie gereden voor een echo van de nier. Ziet er qua doorbloeding allemaal prima uit.Kreatine is ook door gedaald naar halverwege de 300.Ik voel me dan nu ook al veel beter dan voor de operatie. Omdat mijn buurvrouw aan het eind van de ochtend naar huis gaat , kan Arie die middag een hele tijd met bed en al op mijn kamer staan. Een gedeelte van het bezoekuur doen we dan ook samen. Als de bedden naast elkaar staan zijn onze wonden hooguit op 50 cm van elkaar. Het is onvoorstelbaar dat er bij hem iets uit is gehaald wat er nu bij mij zit en zo goed werkt! Wat ik ook merk is dat de operatie voor Arie zwaar is geweest . In feite is het natuurlijk ook zo dat zijn lijf achteruit is gegaan , terwijl dat van mij er nu al merkbaar op vooruit is gegaan. Ik ben dan ook wel wat bezorgd. Gelukkig is hij zo verstandig om als het allemaal wat te druk wordt , dat aan te geven en weer naar zijn eigen kamer te vertrekken.Dat is echter niet nadat we na de gebruikelijke tranen ( en dat kan ons lekker helemaal niets schelen ) ook gelachen hebben met het bezoek. Hoogtepunt voor mij is natuurlijk de komst van Karina met Kiki en Dirk.

In de loop van de dag wordt ik nog verblijd met een Klysma , dat is nodig omdat mijn darmen nog niet helemaal op gang zijn. Waarschijnlijk toch een gevolg van de beschuitjes op Recovery.

WEEKEND 22/23 FEBRUARI

OP zaterdag ochtend verras ik mijn broer door lopend zijn kamer op te komen. Zo snel gaat het dus! Kreatine zit nu al op 260. Emotioneel had ik het daarvoor die ochtend al wel even moeilijk gehad. Ik was heel vroeg wakker en miste ineens Karina en de kinderen heel erg. Ook nu bracht de I-pod weer uitkomst , dit keer hielp Pink Floyd me. Het weekend kenmerkte zich verder door heel veel bezoek. Ongelovelijk hoe iedreen met ons heeft mee geleefd.

Arie wordt ook steeds mobieler al moet hij wel opletten met zijn bloeddruk die nog wel eens snel daalt.Die van mij begint wat te stijgen en ik maak me daar wat ongerust over. De ellende is in juni 2006 immers ook met hoge bloeddruk begonnen. Ik merk ook dat ik me ongeveer iedere seconde bewust ben van het feit dat ik een nieuwe nier heb. De vreugde over het voorspoedige herstel wordt regelmatig toch een beetje getemperd door voorzichtigheid. Ik denk dat ik daar voorlopig mee zal moeten leren leven.

Zondagavond krijg ik een nieuwe kamergenoot , Sjaak  . Hij stelt een nier beschikbaar aan een vriendin , die bij Arie op de kamer wordt gestationeerd. Er is meteen een klik!

's Avonds heb ik Karina nog even aan de lijn , die er even helemaal door heen zit. Ik ben blij dat het er uitkomt en dat ze zich niet opblaast!

( Wordt vervolgd )